Certificeringsnormen waaraan Chinese laadpalen moeten voldoen bij export naar Europa.

Certificeringsnormen waaraan Chinese laadpalen moeten voldoen bij export naar Europa.

Vergeleken met China loopt de ontwikkeling van de laadinfrastructuur in Europa en de Verenigde Staten achter. Uit gegevens van de effectenbeurs blijkt dat de verhouding tussen openbare laadpunten en voertuigen in China eind 2022 7,3 bedroeg, terwijl deze cijfers voor de Verenigde Staten en Europa respectievelijk 23,1 en 12,7 waren. Dit is een aanzienlijk verschil met de streefverhouding van 1:1.

Prognoses gebaseerd op de groei van de verkoop van elektrische voertuigen, de penetratiegraad en een jaarlijkse daling van de verhouding tussen voertuigen en laadpunten naar 1:1, geven aan dat de samengestelde jaarlijkse groeipercentages voor de verkoop van openbare laadpunten in China, Europa en de VS tussen 2023 en 2030 respectievelijk 34,2%, 13,0% en 44,2% zullen bedragen. Naarmate de vraag naar laadpunten op de Europese markt gestaag toeneemt, ontstaan ​​er aanzienlijke exportmogelijkheden voor laadinfrastructuur.

Als wereldleider in de productie van laadapparatuur zijn Chinese fabrikanten van laadstations begonnen met exporteren naar Europa. Gegevens van effectenbedrijven tonen aan dat er meer dan 30.000 laadstations – zowel AC- als DC-modellen – vanuit China naar Europa zijn geëxporteerd. Dit bewijst dat Chinese laadproducten steeds meer erkenning krijgen op de Europese markt en hun marktaandeel gestaag uitbreiden.

Als u van plan bent de Europese markt voor laadinfrastructuur te betreden, is naleving van de Europese certificeringsnormen van cruciaal belang. Hieronder vindt u de certificeringsnormen die u moet kennen, samen met hun specifieke details en bijbehorende kosten:

1. CE-certificering:Deze CE-certificering is van toepassing op alle elektrische apparatuur en is een verplichte veiligheidscertificering binnen de Europese Unie. De norm omvat elektrische veiligheid, elektromagnetische compatibiliteit, de Laagspanningsrichtlijn en andere aspecten. De certificeringskosten variëren afhankelijk van het producttype en de complexiteit. Doorgaans omvatten de CE-certificeringskosten testkosten, kosten voor de beoordeling van documenten en de servicekosten van de certificeringsinstantie. Testkosten worden over het algemeen bepaald op basis van daadwerkelijke producttesten, terwijl de kosten voor de beoordeling van documenten worden vastgesteld op basis van de analyse van productdocumentatie en technische dossiers. De servicekosten van de certificeringsinstantie variëren per organisatie en liggen doorgaans tussen de £ 30.000 en £ 50.000, met een verwerkingstijd van ongeveer 2-3 maanden (exclusief correctieperioden).

2. RoHS-certificering:Deze milieucertificering is van toepassing op alle elektrische en elektronische producten binnen de EU en is verplicht. De norm beperkt het gehalte aan gevaarlijke stoffen in producten, zoals lood, kwik, cadmium en zeswaardig chroom. De certificeringskosten variëren afhankelijk van het producttype en de complexiteit. De kosten voor een RoHS-certificering omvatten doorgaans materiaalanalyse, laboratoriumtesten en de beoordeling van de documentatie. De materiaalanalyse bepaalt de samenstelling van de materialen in het product, terwijl de laboratoriumtesten de niveaus van verboden stoffen vaststellen. De kosten voor de beoordeling van de documentatie worden bepaald door de productdocumentatie en technische dossiers te onderzoeken en liggen doorgaans tussen de ¥50.000 en ¥200.000, met een verwerkingstijd van ongeveer 2-3 weken (exclusief correctieperiodes).

3. TUV-certificering:Deze certificering, uitgegeven door de Duitse organisatie TÜV Rheinland, wordt breed geaccepteerd op de Europese markt. De norm omvat productveiligheid, betrouwbaarheid, milieuprestaties en andere aspecten. De certificeringskosten variëren per certificeringsinstantie en norm, waarbij de jaarlijkse verlengingskosten doorgaans ¥20.000 bedragen.

4. EN-certificering:EN is geen certificering, maar een regelgeving; EN staat voor normen. Pas na het behalen van een EN-certificaat mag het CE-keurmerk worden aangebracht, waardoor export naar de EU mogelijk wordt. EN stelt productnormen vast, waarbij verschillende producten aan verschillende EN-normen voldoen. Het behalen van een certificaat volgens een specifieke EN-norm betekent ook dat aan de CE-certificeringseisen wordt voldaan; daarom wordt het soms ook wel EN-certificering genoemd. Het is van toepassing op alle elektrische apparatuur en vormt de Europese norm voor elektrische veiligheid. Deze norm omvat elektrische veiligheid, elektromagnetische compatibiliteit, de Laagspanningsrichtlijn en andere aspecten. De kosten voor certificering variëren afhankelijk van de certificeringsinstantie en het specifieke project. Doorgaans omvatten de kosten voor EN-certificering de bijbehorende trainingskosten, testkosten en certificeringskosten, die over het algemeen variëren van £ 2.000 tot £ 5.000.

Vanwege diverse factoren is het raadzaam contact op te nemen met de betreffende certificeringsinstantie of een professioneel certificeringsbureau te raadplegen voor precieze informatie over de kosten van CE-, RoHS-, TÜV- en EN-certificering.